Inleefreis naar Endallah - reis mee

Volg ons ook mee op instagram

Tip: het meest recente verslag staat bovenaan, dus je kan van onderaan beginnen lezen ...

Maandag 27 februari 2017

In de voormiddag hebben we ons terug in 2 groepen opgesplitst om een laatste keer naar de lagere schooltjes te gaan. Daar hebben we terug onze zelfuitgevonden ‘klassiekers’ gespeeld: ‘bottleroof (vlaggestok)’, ‘Fat Bertha (Dikke Bertha)’ en ‘Tik tak Boem’. De groepen werden steeds groter en groter aangezien er steeds meer nieuwsgierige kleuters aansloten. In de lagere school van Endallah waren de spelletjes tot ons groot plezier geen onbekende meer.

In de lagere school van Massabeda verliep het iets moeilijker aangezien de kinderen nog maar zelden zoveel wazungu (witte mensen) hadden gezien. We hebben daar de resterende schooltasjes uitgedeeld aan de kinderen die er het meeste nood aan hadden. Onder het waakzame oog van de leraren namen Samueli, Pascalino, Neema, Franki, Faustini, John en de vele andere klasgenootjes hun nieuwe vrolijk versierde schooltasjes aan. De leerlingen wiens boekentasje nog in goede staat was kregen een ‘smurfenlatje’ en wat ‘kleurpotloodjes’ mee naar huis. Vervolgens hebben we de leraren uitgelegd hoe ze de memory, gemaakt door de leerlingen  van 7 KZ, konden spelen.

Na ons vertrouwd middagmaal van warme boontjesworteltomatensaus met witte kool en een mix van zoete aardappelen genoten we van een verdiende siësta in de hete zon.

Omstreeks drie uur vertrokken we naar de school om de overnachtingsplaats van onze leerlingen te ‘inspecteren’. Tot onze grote verbazing moesten we nog een 20-tal minuten voor de gesloten deur van de ‘meisjesdormitory’ (het meisjesinternaat) wachten. Anastasia, de ‘leader’ van de meisjesdormitory meldde ons dat de kamers nog volop werden gepoetst. De Tanzaniaanse leerlingen liepen af en aan met emmers water en natte truien die als dweil dienden. Ze keken overduidelijk uit naar de komst van hun witte leeftijdsgenoten.

Na deze lange 20 minuten kreeg ieder van onze leerlingen een Tanzaniaanse roommate toegewezen. Deze roommate bleek dan even later ook nog eens hun bedmate te zijn. Zo voorzichtig mogelijk hebben we hen proberen uit te leggen dat dit in België echt niet de gewoonte is waarop 1 van de Tanzaniaanse leerlingen in snikken uitbarstte. Dit was een moeilijk momentje voor beide partijen.

Aansluitend begaven we ons zoals eerder afgesproken naar  de stoffige sportvelden voor een volleybal- en voetbalmatchke tussen de leerlingen en de leraren. Tot onze grote verbazing bleek het voor de Tanzaniaanse leraren moeilijk te zijn om in een gemengde meisjes-en jongensploeg te spelen. Ze stuurden hun leerlingen het veld op en bleven zelf aan de kant gniffelen. Uiteindelijk hebben toch 2 Tanzaniaanse leraren onze gemengde ploeg willen versterken met als resultaat een gelijke stand: 3-3.

Na het avondeten stond onze volledige leerlingengroep klaar om naar de dormitory te vertrekken, gewapend met hoofdlamp, hoofdkussen, fles water, slaapzak en een rugzak vol zenuwen. Vol moed en tegelijk ook heel zenuwachtig zongen ze uit volle borst op weg naar de dormitory . Voor Jakob was het extra spannend aangezien hij als enige jongen naar de jongensdormitory trok. De Tanzaniaanse Aaron beloofde ons hem op te vangen.

Dit is hoogstwaarschijnlijk ons laatste verslagje vooraleer we terug thuis zullen zijn. Morgen zullen we onze laatste dag in Endallah verblijven. We zullen zoals beloofd de stoelen en banken die sinds gisteren in de eetzaal staan nog personaliseren. Na schooltijd mogen we met enkele leerlingen mee naar huis gaan en kennismaken met hun familie. ’s Avonds staat er nog een verrassing op het programma: een heuse bushdiner (een bbq in de bush) – dit is een primeur voor jullie aangezien onze leerlingen zelf hiervan nog niet op de hoogte zijn… J. De volgende dagen zullen we met onze jeeps op safari vertrekken om vrijdagmiddag moe maar hopelijk voldaan terug naar huis te keren….

Wij als leraren hadden ons geen betere groep kunnen wensen.

Kwaheri!   Eva, Ward, Mieke en Barbara


Zondag 26 februari 2017

Hallo thuisfront, vandaag was het een hele leuke en niet normaal warme dag. We mochten uitslapen (tot 9 uur)!!!  We hebben weer een lekker ontbijt gekregen. Daarna zijn we met de meesten van ons naar de mis gegaan in de kerk van Endallah. Een mega-ervaring! Veel kleur, veel gezang en heel enthousiaste bewoners die al dansend 3 uur aan een stuk gebeden hebben. Het was heel grappig om te zien want wij zijn dat niet gewoon. Ze riepen heel hard, leken heel kwaad tijdens hun preek maar dit is een gewoonte bij hen. Het leuke hier is dat ze allemaal super vriendelijk zijn, we werden dan ook naar voor geroepen in de kerk. Ze verwelkomden ons heel hartelijk en dat was heel fijn. We zijn vroeger weg gegaan dan de anderen om terug naar het huisje van John te gaan. We hebben lekkere frietjes gekregen.

Nadien was er een rustmomentje, we hebben liggen braden in de zon. Rond 3 uur zijn we naar de bananenplantage gegaan.  Iedereen was heel moe en had eigenlijk geen zin om te gaan, uiteindelijk was iedereen wel blij dat ze het gedaan hadden.  Het was een leerrijke trip, heel  warm en ook heel vermoeiend. Het leek wel de vulkaan 2.0! We hebben ongeveer 3 uur gewandeld. Het was een stevige wandeling, er waren heel veel rotsen waar we moesten over klimmen. De bedoeling was om een waterval te bezichtigen maar door het warme weer was er geen water op de waterval. We zijn verder gewandeld en hebben uiteindelijk de jeep bereikt. Het was ‘expeditie Pardon’. Na het bereiken van de jeep zijn we terug naar het huis van John gegaan. Ook vandaag hebben we weer een heerlijk avondmaal gekregen. Een paar van ons zijn na het eten bushbaby’s gaan zoeken (dit zijn kleine nachtapen met grote ogen en die het geluid van een wenende baby maken). De rest van de leerlingen die niet zijn meegegaan op zoektocht hebben de avond gevuld met het spelen van gezelschapspelen. Dit was ons rustig dagje, nu gaan we slapen.  Slaapwel!!

Gemaakt door 7 BSO J

 

Zaterdag 25 februari 2017

Zaterdag 25 februari, onze eerste week in Tanzania zit er op. Na vulkanen beklimmen, watervallen bezoeken, workshops geven en eindeloos lang wandelen was dit de eerste dag met rust. Nu ja, rust was wel vrij relatief. We begonnen onze dag met een bezoek aan het Gibb’s Farm, een koffieplantage met een aansluitend hotel op een uurtje van ons verblijf.  Hierbij waren onze verwachtingen niet extreem, we verwachtten een kleine boerderij met een aantal veldjes koffiebonen. Maar al direct bij aankomst vielen onze ogen uit van verbazing. Op de parking van de plantage werden we overwoekerd door wondermooie bomen die werden versierd door de exotische planten die ons een onbeschrijflijk gevoel gaven. Het was een waar nirwana van de natuur. We wisten zeker dat het een goede dag ging worden toen we zagen dat we bij het toiletbezoek, naast de bodylotion, ook nog een mooi uitzicht op de groentetuin kregen. En zoals Ward zei: ik zou mijn deur wel open laten als ik naar het toilet zou gaan. Nadat we waren bekomen van de prachtige omgeving ontvingen we de gids. Voor een klein uurtje heeft hij ons door de plantagevelden begeleid waarbij hij nog extra vertelde over de geschiedenis van Gibb’s Farm. Het was voor ons zeer interessant, vooral omdat deze koffiebonen op de ouderwetse manier werden geplant en enkel verkrijgbaar waren in de accommodatie zelf. Na de plantages kwamen we terecht in de groentetuin die een grote diversiteit van groenten had. Jawel, onze Brusselse spruiten waren ook aanwezig. Doorheen de tuin kwamen we nog andere Afrikaanse planten en groenten tegen die de heerlijke aroma’s in onze neuzen duwden. Na de rondleiding had onze gids het beste voor het laatste gehouden. We kregen een heerlijke kop verse koffie voorgeschoteld aan de ligbanken van het hotel, met alweer, een verbazingwekkend uitzicht op de koffieplantages. In de stilte hoorden we enkel de levensvolle vijvertjes en de wind in de bladeren van de grote, majestueuze bomen. Onze ochtend was al perfect geslaagd. Maar nu was het tijd om naar de markt van Karatu te gaan. In de stad zelf hadden we nog snel een Afrikaanse schotel met rijst binnen gesmuld voordat we de drukte binnen gingen. We begonnen bij de lokale marktjes waarbij de dagelijkse benodigdheden werden verhandeld. Om u een indruk te geven, veel marktjes op weinig plaats. Hierna vertrokken we naar de grote markt op een buiten liggend veld. Deze markt komt maar 2 keer per maand voor, dus hierbij prezen we onszelf gelukkig. Deze marktverkopers hadden wel andere koopwaar om hun geldzakken te vullen. Bijvoorbeeld, Cloë heeft de nieuwste mode van sandalen gekocht: een autobandprofiel met een uitstekende antenne. Ik denk dat ze in België onze trend van Crocs volledig aan de kant zwiert. We hadden ons ook gewaagd aan het rietsuiker dat voor de Tanzanianen een simpele lolly is. We kregen ieder een lange stok van de plant waarop we mochten kauwen. Niet iets wat we meteen in België zouden doen, maar het was een toffe ervaring. Bij zonsondergang restte er nog 1 ding te doen. Het viewpoint van Lake Manyara. Jawel, ons derde en beste uitzicht van de dag. Na een hobbelige rit tot op de berg die grenst aan Endallah kwamen we aan bij het uitzicht op het meer en de jungle. Het uitzicht gaf ons een ongelofelijke indruk. We zagen kilometers ver en grepen direct naar onze fototoestellen. Genieten van het uitzicht was maar kort. Na enkele zebra’s en giraffen te hebben gespot, moesten we de zoektocht beginnen naar olifanten. Na een lange tijd zoeken was het ons gelukt. Al liggend met onze camera’s op full zoom hadden we een snapshot van de kudde. Dit betekende ook het afscheid van het viewpoint.  Op weg naar het avondeten en een kampvuur onder de sterrenhemel. Jakob

 

 


Vrijdag 24 februari 2017

Vandaag begonnen we de dag met pannenkoeken en toast. Daarna hadden we nog even de tijd om onze workshops voor te bereiden voor we vertrokken naar de lagere school. Enkelen gingen naar de lagere school in Endallah, de rest ging naar de lagere school, Manusai. Wij twee, Chiara en Sarah, gingen naar de laatste. Sarah speelde chirospelletjes samen met Manon en Mieke. In het begin liep het wat stroef, omdat de kinderen de spelletjes niet kenden en het leeftijdsverschil tussen de kinderen onderling te groot was. We speelden spelletjes zoals bottleroof (vlaggenstok), fat Bertha, tikki pikki pikki (tikkertje brommer),… . Katarina en Chiara knutselden armbandjes met de allerkleinste peutertjes. Ze waren heel erg verlegen en het ging wat moeilijk, maar hun gezichtjes klaarden op bij het zien van de pareltjes die we hadden meegenomen. Ieder kreeg ook een pareltje met de letter van zijn/haar naam. Naar het einde toe, lukte het wel en al bij al was iedereen gelukkig. We merkten ook op dat er zowel op de lagere school als op de secundaire school, een groot gebrek aan leerkrachten was. In de secundaire school gebeurde het regelmatig dat de leerlingen aan hun lot werden overgelaten, simpelweg door gebrek aan leerkrachten. De leerkrachten die dan komen opdagen, geven meestal zeer moeilijke en saaie lessen die ver boven het niveau zijn van de leerlingen. Hierdoor kunnen we moeilijk geloven dat leerlingen slimmer uit school komen dan dat ze er naartoe vertrokken. Dit terzijde, na de workshops, deelden we nog zakjes uit die leerlingen en ouders in België hadden gesponsord en versierd.

Na ons bezoek aan de lagere school gingen we naar het huisje van John in Endallah. Daar aten we patatjes met mayonaise en beef. Na de middag mochten de meesten uitrusten tot 16 uur. We hebben gedanst en kaartspelletjes gespeeld. Enkele vrijwilligers, waaronder onze beste Sarah, gingen nog eens terug naar de lagere school in Endallah om ook daar zakjes uit te delen. Om 16 uur was iedereen terug en vertrokken we naar de secundaire school om daar onze workshops verder te zetten. We deden volksdans, knutselen, chirospelletjes ( (hyena what time is it) met de jongeren. Katarina en Chiara stonden in voor het knutselen, ze werden bestormd door leerlingen die allemaal parels wilden bemachtigen voor hun zelfgemaakte armbandjes. Het ging er heftig aan toe. We merkten op dat ze het duidelijk niet gewend waren enige luxe te hebben. Sarah’s workshop chirospelletjes, samen met Elke en Laura, ging zeer goed. De leerlingen waren enthousiast en hebben ervan genoten. Toen Sarah moest rondlopen bij vlaggenstok liep ze verticaal tegen meneer Van Dyck. De botsing was pijnlijk grappig, Sarah hing vol zand en meneer stond vol schaafwonden. Hilarisch. Bij tikki pikki pikki moest meneer Van Dyck een brommer nabootsen en het was de bedoeling dat de leerlingen hem nadeden. Ze begrepen hem echter niet en gaapten hem aan alsof hij een halvegare was. Wanhopig riep hij ‘You have to act like me, pleaaaaasseeee!!!!’. LOL.

‘s Avonds beleefden we de avond van ons leven op de fuif van de secundaire school. We hadden verwacht dat iedereen verlegen in een cirkeltje kerkmuziek zou zingen, maar holy moly, zo ging het niet. Ze dansten, laten we het zo zeggen, zeer sensueel. (Er werd wat afgeschuurd). Sarah werd achtervolgd en Cloë leerde een jongen zeggen:’ I am sloeber’.  Chiara participeerde in de cirkel van sensualiteit en werd ook wel af en toe betast. Toch beleefde ze een vruchtbare avond. Wist u trouwens dat er na zulke feestjes wel 3 zwangerschappen per jaar (in Endallah) ontstaan? Chiara - Sarah

 


Donderdag 23 februari 2017

Het was vandaag een heel actieve dag. Het begon met het volgen van de lessen waarbij we zelf ook even les mochten geven. Manon heeft les gegeven in 1C en Elke in 2B. We hebben ze de liedjes ‘broeder Jakob’, ‘hoofd schouder knie en teen’, enz. aangeleerd. Zij hebben ons ook een paar liedjes geleerd in het Swahili.

In de middag kregen we frietjes met mayo. Na het eten zijn Manon, Elke en de leerkrachten de tuin van John gaan bezoeken. Er waren veel fruitbomen. In de namiddag heeft iedereen een workshop gegeven aan de leerlingen van de middelbare school van Endallah. De leerlingen werden verdeeld zodat iedereen mee kon doen met de verschillende workshops. Er was een workshop rond balspelen en kringspelen, chiro spelletjes, geografische quiz, time’s up en volksdansen. Elke heeft samen met Ineke de chirospelletjes  begeleid. Het was een beetje chaotisch maar het was al bij al heel goed verlopen. Manon en Jakob hebben de workshop volksdans gedaan. Het was goed verlopen en op het einde gaven de leerlingen zelf een eigen inbreng en leerden ons een Afrikaanse dans. De sfeer zat er in, de Tanzanianen zijn goede dansers. Toen de workshops gedaan waren hebben we met sommigen van ons een soort van netbal gespeeld met een paar van de leerlingen. In het begin verstonden we er helemaal niets van, maar naar het einde toe ging het al beter. Daarna namen we afscheid en gingen we terug naar het huis van John. Daar hebben we nog wat time’s up gespeeld. Daarna hebben we weer heel lekker gegeten en sluiten we nu de dag af met wat rustige gezelschapsspelen.

Manon en Elke 

PS 1: Cloë heeft wel degelijk een goed hart!
PS 2: Sommigen van ons hebben gisterenavond aan het kampvuurtje een hyena gehoord.
PS 3: Cloë heeft Sarah ten huwelijk gevraagd. ;)

 

Woensdag 22 februari 2017

We startten onze dag om 6u45. Om 7u30 gingen we de ceremonie van de plaatselijke secundaire school in Endallah (ESS) bijwonen. Het was machtig om te zien hoe de leerlingen in groepen geordend waren en marcheerden op bevelen. Nadien zongen ze nog een schoollied over Endallah. Hier kregen we kippenvel  van. De directeur sprak de leerlingen toe en zei dat er 10 leerlingen en 4 leerkrachten van België enkele dagen mee in de klassen les kwamen volgen en workshops komen geven gedurende 2 namiddagen. We werden naar voor geroepen en iedereen bekeek ons. Dit was een vreemd gevoel,  we wisten niet hoe we ons moesten gedragen. Hierna gingen we terug naar het huis van John. We kregen een heerlijk ontbijt voorgeschoteld.

Om 9u zijn we terug naar het schooltje gewandeld dat 2 minuten van het huis van John vandaan is. In het schooltje moesten we per 2 in een klas zitten om samen les te volgen in het Engels. In 3B kregen Ineke en Sarah aardrijkskunde. De Afrikaanse leerkracht was enthousiast toen hij hoorde dat Meneer van Dyck ook een aardrijkskundeleerkracht is. De Afrikaanse leerkracht begon met de les, na enkele minuten vroeg die leerkracht aan Meneer van Dyck of hij ’The green house’ effect wou uitleggen. Dit deed hij dan, ook de stenen cirkel moest hij uitleggen en dit heeft hij schitterend gedaan en dit zonder enige voorbereiding. In 2A zaten Elke & Laura die een lesje Engels kregen, voor Laura was dit heel leerrijk. Ook de manier van les geven en de interactie tussen de leerkracht en de leerlingen was spectaculair. De leerkracht liet de kinderen dialogen voeren over het onderwerp ‘winkelen’. Dit moest vooraan in de klas gebracht worden. Als de leerlingen een juist antwoord gaven werd  er op een ritmische manier in de handen geklapt om het kind te feliciteren. Het was fijn om te zien want het was helemaal nieuw voor ons. Tussen de lessenwissel  kwamen een 10tal leerlingen naar elk een leerling van UM met vragen zoals: wil je met me trouwen, kan je mijn reis naar België betalen, hoe de lessen bij ons zijn,… Toen het half 1 was keerden we terug naar het huis van John om te lunchen . Na de lunch hadden we nog even vrij. Toen zijn er enkelen van ons stoffen doeken gaan kopen in een winkeltje naast het huis van John. De kleermaker heeft toen onze maten opgemeten om van de stoffen doeken kleedjes te maken.

Om 15u zijn we te voet gegaan naar het centrum van Endallah. Hier hebben we de lagere school bezocht, het huis van Tandao (hij is onze gids gedurende de hele reis), het plaatselijke hospitaal (het was heel choquerend omdat ze weinig middelen hadden). Afgelopen nacht was er een kindje geboren, dit mochten we dan eens gaan bezoeken. We hebben onze wandeling afgesloten met iets te gaan drinken in een plaatselijk cafeetje. We hebben de avond afgesloten met een heerlijke maaltijd. - Laura en Sarah

  


Dinsdag 21 februari 2017

Vandaag (dinsdag) zijn we om 7 uur gaan ontbijten om vroeg te vertrekken naar Endallah. We zijn bij de eerste stop gestopt bij een krater van een vulkaan. De vulkaan was helemaal weggeblazen. Cloë was aan de rand van de krater en iedereen was bang dat ze erin ging vallen. Toen we verder reden, zagen we opeens een groep gieren die we zagen ruzie maken voor een stukje dode zebra. Toen we aan het rijden waren, was er opeens een grote schok waardoor we allemaal omhoog vlogen. Laura vloog uit haar stoel en landde op Sarah.  ‘s Middags bij onze tweede stop hebben we een schrijnwerkerij met winkeltje bezocht in de stad Mto Wa Mbu. Ze lieten ons zien hoe ze het hout bewerkten en we konden het zelf ook proberen. Daarna hebben we gegeten in de stad en zijn we terug verder gereden naar Endallah. We hebben nog ongeveer 3 kwartier gereden en dan hebben ze ons afgezet in Lamboo. Vanaf daar zijn we naar Endallah gewandeld. We hebben alvast kunnen genieten van een prachtig uitzicht en we konden luisteren naar de verhalen van John, onze wandelgids. Hij vertelde over de tradities bij de Iraq-stam en liet ons de maisbloemmolen van het dorp zien. Hier kunnen de vrouwen tegen een lage prijs, hun mais komen malen. Dit is veel minder arbeidsintensief dan de traditionele manier: twee platte maalstenen met de hand over elkaar schuren.

Uiteindelijk, na een vermoeiende wandeling omdat de beklimming van Oldonyo Lengai nog in onze benen zat en na zoveel eerste indrukken, zijn we aangekomen in Endallah. Op de weg naar het huis van John (waar we verblijven) kwamen we veel kinderen in uniform tegen. Ze begroetten ons allemaal hartelijk. Toen we aan het huis kwamen, werden we met open armen ontvangen door mama Happy, mama Bernardo, Bernardo, Lili, Katarina, Rosie, Kesia en baby Zabron. We hebben ook super lekker eten gekregen: pasta met groenten-tomatensaus.
’s Avonds hebben we aan het kampvuur gezeten en gezongen tot het begon te regenen. Deze regen was zeer welkom voor de Tanzanianen.  We brengen blijkbaar geluk.  – Elke   


Maandag 20 februari 2017

Het grootste deel van de groep besloot om de nacht van zondag op maandag de Lengai, een actieve vulkaan in Tanzania, te beklimmen. Vier van ons (Cloë, Ineke, Chiara en ik, Mieke) bleven in de lodges. We hadden afgesproken met het personeel van de lodges om, om 9 uur te gaan ontbijten. Zo konden we uitslapen. Maar doordat het om  6 uur al licht is in Tanzania, kwam er niet zoveel in huis van het uitslapen.

Om 7 uur werden we wakker. Sommigen van ons namen een ochtendduik, anderen genoten een beetje van de warme zon. Ondertussen waren drie van de vulkaanbeklimmers terug gekomen.
Om 10 uur zijn we vertrokken naar een kleuterschooltje, een paar honderd meter verderop. 16 meisjes en 25 jongens, allemaal tussen de 3 en 5 jaar, komen naar deze school. Ze leren daar tellen (zowel in het Swahili als in het Engels!), schrijven, klanken uitspreken en liedjes zingen. We volgden met enthousiasme hun les en speelden met hen verschillende spelletjes, zoals voetbal en kringspelen. Tegen 11 uur zijn we terug naar de lodges gegaan. Daar wachtten we in een gezellige ruimte, vol met zetels, op de anderen.
Om 12 uur zijn ze er doorgekomen en met een applaus werden ze, compleet uitgeput, ontvangen. Een halfuurtje later zijn we aan tafel geschoven. Daarna zijn de meeste van ons gaan rusten want de namiddag zou nog zwaar zijn.
Om 3 uur zijn we op een nieuw avontuur vertrokken. Na een tocht van 45 minuten door het water, de hitte en over de rotsen, kwamen we aan bij de adembenemende waterval. Een duik in het water mocht natuurlijk ook niet ontbreken!
Tegen half 6 zijn we naar het Masai-huisje van Yona gegaan. Het kleine, ronde huisje was een verrassing voor ons allemaal. Daar werden we gastvrij en heel vriendelijk ontvangen. We kregen zelfs een armbandje van de vrouw van Yona. Het was indrukwekkend en tegelijk choquerend om te zien hoe mensen in zo’n kleine huisjes leven. Hoe de huisjes werden gebouwd was adembenemend. (De huisjes worden van hout en koeienkaka gemaakt.)
Na de tour van het huis, kochten verschillenden van ons een laatste armbandje in het Masai-gebied want morgen vertrekken we naar Endallah. ’s Avonds hebben we ons avondmaal gegeten, VLUG, want verschillenden van ons gingen in slaap vallen. Om 21 uur zijn de lichten uitgegaan. We zijn klaar voor Endallah! - Mieke

  

Zondag 19 februari 2017

Oké oké, hou jullie goed vast! Ik ga jullie even meeslepen in de avontuurlijkste nacht van mijn leven. Ik geef jullie al één tip: ik ben mijn uuroriëntatie kwijt!

In de avond van 19 februari vertrokken 6 leerlingen (Sarah, Laura, Manon, Elke, Jakob en ik) en de vier leraren naar Lengai (vulkaan in Natron) om die te beklimmen. De rest is in de lodge gebleven.

Na een rit van ? (ik weet niet hoe lang de rit was, ik was in slaap gevallen in de auto), kwamen we aan ergens dicht bij de voet van de vulkaan.  Iedereen was super ‘avontuurlijk’ gekleed. We voelden ons even pro-beklimmers (dit waren we dus niet). Iedereen kreeg een houten wandelstok om als ondersteuning te gebruiken tijdens het klimmen.  (En oh ja, die was hééél nuttig.) Na 1 uur stappen kwamen we aan ons eerste stoppunt. De gidsen waarschuwden ons voor het steile vervolg: “Als jullie nu al moe zijn, gaat het jullie niet lukken. Jullie zouden dan beter terug gaan.” Laura en Sarah waren op dat punt al heel moe. Toch ging iedereen door.

Onderweg naar het tweede stoppunt, begonnen we al te klauteren. Op een gegeven moment draaide ik me om om te zien of iedereen mee was (het was pikkedonker). Ons enige zicht waren stenen die belicht werden door onze koplampen. Mr. Van Dyck was er niet meer.  Ik dacht dat hij het had opgegeven maar nee, hij was even een 'piep' gaan leggen tussen de rotsen (besef, het is de heilige berg van de Masai). In de helft van de weg gaven Laura, Manon en Sarah het op. Hoe hoger we klommen, hoe harder het wende. Al een geluk dat iedereen een trui/ windstopper mee had. Om 3u30 waren we bij de tweede stop aangekomen, onze twee gidsen vielen in slaap. We volgden hun voorbeeld op. Na 1u rust vertrokken we weer om de top te bereiken. Iedereen raapte moed bijeen om verder te gaan. Onze gidsen waren ongelooflijk snel. Zoals Laura het zei, ‘Ik heb die berg onderschat en mezelf overschat’. Ik zong de hele tijd liedjes in mezelf om me beter te kunnen concentreren en minder bang te zijn. Het werd steiler en steiler. Ik begon een beetje te trillen. Rond 5u ’s ochtends kwamen we aan de top van de Lengai. We zijn speciaal naar de lava gaan kijken in de krater omdat het een ‘lifegoal’ was voor Mr. Van Dyck. De lava is overdag zwart maar kleurt ’s nachts rood. LOL, er was zoveel wind dat we moeilijk recht konden staan. Ik weet niet hoe, maar Elke heeft op een wonderlijke wijze kunnen pipi doen  aan de rand van de krater. En dat met al die wind. Na het bewonderen van de lava gingen we terug naar beneden. Wij dachten dat het makkelijker ging zijn dan klimmen # NOT. Onderweg kreeg ik een steen tegen mijn nek # Shock of my life (ik heb een traantje gelaten).

De zon begon op te komen. We aten ons ontbijt met een kijk op het wilde Tanzania, het was adembenemend (we hadden lunchpakketjes gekregen van de lodge). Een gids heeft mij heel de tijd geholpen om beneden te raken. Ik voerde een mooie en interessante conversatie met de gids. Toen we (ongeveer) beneden waren, zei één van de 4 leerkrachten dat hij van job wou veranderen. ‘Ik kan geen stenen meer zien.’ Rarara, wie is het? Uiteindelijk, na 12u wandelen, bereikten we de jeep. We waren het er allemaal over eens, dit doen we nooit meer. 

  

Na een goede nachtrust en lekker ontbijt in Arusha  zijn we begonnen aan onze 5 uur lange rit naar Lake Natron.  We hebben de betonnen wegen achter ons gelaten en kennis gemaakt met de echte wegen van Tanzania, dat zorgde voor veel avontuur. We hebben twee keer vastgezeten maar met hulp van de plaatselijke bevolking onze trip kunnen voortzetten. We hebben ook al veel dieren gezien: apen, giraffen, gnoes, struisvogels en zebra’s. Na onze avontuurlijke rit hebben we lekker gegeten en onze hutjes, waar we twee nachten overnachten, gaan ontdekken. Daarna hebben we een frisse duik genomen. Even later zijn we naar Lake Natron gereden waar we kennis hebben gemaakt met enkele kindjes van de Masai cultuur. Bij het meer hebben we flamingo’s gezien en enkelen hebben verfrissing gezocht in de modder gemengd met flamingo uitwerpselen. We hebben de dag afgesloten met lekker avondeten en een kort reflectiemoment.  - Ine

 

Vrijdag 17/02/2017 – Zaterdag 18/02/2017

We vertrokken met het vliegtuig om ongeveer 18 uur vanuit Zaventem. Qatar Airways was indrukwekkend. Iedereen kreeg een tv met de nieuwste films, een drie-gangen-menu en gin-tonics!  Na een vlucht van vijf uur kwamen we rond 2 uur ( in België: 12 uur ) vermoeid aan in Doha, Qatar. Toen hebben we ons opgesplitst en heeft een deel van de groep zich teruggetrokken in de relaxkamers van het vliegveld. Katarina, Jakob en ik besloten om het vliegveld te gaan verkennen. Het was er zo groot dat er een metro was geïnstalleerd die mensen binnenin het vliegveld van de ene gate naar de andere vervoerde. Het leek heel futuristisch allemaal. We zijn de vele winkeltjes gaan bezoeken en kochten enkele souvenirs, Jakob at noodles en pizza en we hadden enkele filosofische gesprekken nadat we ook de speeltuin hadden uitgetest. Tegen 7 uur konden we boarden en vertrokken we naar Kilimanjaro met een minder indrukwekkend vliegtuig. Na 8 uur vliegen en vooral te slapen, kwamen we uiteindelijk aan op onze eindbestemming. 27 graden en een prachtig uitzicht toen we uit het vliegtuig stapten. We vertrokken met de jeep naar ons hotel. De weg naar het hotel deed al onze monden openvallen. Wat een cultuurshock! Vrouwen die schotels vol bananen op hun hoofd balanceren, hectisch verkeer, iedereen die ons aanstaarde, speciale geuren, huisjes in felle kleuren en vooral armoede. Het hotel is heel netjes en bestaat eigenlijk uit verschillende ‘aparte’ huisjes. We kregen even de tijd om ons te verfrissen en toen gingen we onze eerste verkenning met de stad al tegemoet. We gingen geld wisselen en Katarina en ik kochten een paar schoenen bij een zeer overtuigende verkoopster op straat. Nadien gingen we gezellig eten bij ‘Kahn’s bbq’. We aten kippenboutjes en beef, speciale sausjes en groenten die we niet kenden.  Als dessertje waren er karamel-achtige snoepjes. Het Afrikaans eten is alvast een meevaller! Nu luisteren we nog wat naar Jakob’s geweldige gitaarkunsten en dan hebben we denk ik, een beetje nachtrust verdiend. Slaapzacht. – Chiara

  

Dag Voor Vertrek- 16 februari 2017: we zijn op RTV!

Bekijk de reportage hier: http://www.rtv.be/artikels/leerlingen-usrulinen-trekken-naar-tanzania-a35370